Maske takmak bu hafta itibariyle toplu taşımada zorunlu hale geldi. Otobüslerimiz haftalarca ücretsizdi ancak bu hafta itibariyle bu da kalkmış oldu.

Sokaklarda ya da mağazalara girerken maske takmak zorunda değilsiniz. Her yer sosyal mesafe uyarılarıyla dolu, ancak bunu başarmak pek de mümkün olamıyor çoğu zaman.

Temmuz itibariyle ise geri kalan cafe vb. yerler açılacaklar.

Umarım normale bu kadar hızlı dönüşümüz 2.bir dalgada bizleri boğmaz.

Sevgiler.

Son haftalarda insanların zaten istediği zaman dışarılara çıktığını düşünürsek, bu haftadan itibaren hükümet tarafından alınan kararın halk için çoktan alındığını söyleyebiliriz. Maske kullanımının da asla teşvik edilmediği ülkede, maskeyle gezen insanlar son haftalarda yok denecek kadar azalmış durumda. Buna karşın sokaklar inanılmaz kalabalık..

Son durumda, genel olarak sadece market, eczane ve bankalar açık. Ve bazı takeaway işletmeler. Bu yerlere girip alışverişimizi yapabilmemiz için dışarıda aralıklı kuyruklarda beklememiz gerekiyor ve içeriye sayıyla alınıyoruz.

Bir süredir otobüsle ulaşım da ücretsiz. Ön kapı kesinlikle açılmıyor. Şoförün olduğu tarafa bir bariyer konulmuş ve yolcular şoförle yakın temasta iletişim kuramıyorlar. Orta veya arka kapılardan binip gideceğimiz yere ücretsiz gidebiliyoruz şimdilik.

Ve son olarak, devlet, işverenleri aracığıyla çalışanlara, daha doğrusu salgın sebebiyle kapanan işyerleri dolayısıyla çalışamayan çalışanlara, maaşlarının %80’ine kadar 3 aylık bir ödeme tasarısı hazırlamıştı. Benim de ekmeğini yediğim bu ödeme planı son güncelleme ile Ekim ayına kadar uzatılmış bulunuyor.

Şimdilik her ne kadar erken emeklilik tadında geçse de, artık normal hayata geçmek istiyoruz. Ben şanslı olanlardan biriyim.. Peki ya diğerleri?

Bu karar alındığında ben de dışarıda olanlardan biriydim aslında. Hatta şehir dışında olanlardan. Essex’e bağlı, normalde de oldukça sakin olan, virüs önlemleriyle tamamen sessizliğe bürünen küçük kasaba Colchester’da.

Birkaç gün kalıp döndüğüm Colchester ile ilgili yazıma bu linkden ulaşabilirsiniz.

Londra’ya gelecek olursam, 3 haftalık sürecin henüz ilk haftası. Hemen hemen her yer kapalı. Publar, cafeler, restaurantlar, mağazalar.. Süpermarketler ve bazı büfeler takeaway siparişe açıklar sadece. Ve bankalar.. Günde 5 saat hizmet veriyorlar. Sokaklar inanılmaz sakin ama hala insan görmek mümkün. Ulaşım sınırlanmış değil. Ama bazı istasyonlar kapalı.

Kısaca Londra’da durum böyle. 3 hafta sonra ne olacak? Durum iyiye gidecek mi, yoksa bu süre uzatılacak mı?

Bekleyip göreceğiz.

Tabi tüm bunlar, kendini bildin bileli bulunduğun bir ortamı bırakıp, bambaşka bir kültürde yaşama adım atmak için yeterli sebepler olmayabilir. Şayet benim için de öyleydi aslında. Bana o ilk adımı attıran, beni ateşleyen durum, yaklaşık 1 yıl modern kölesi olduğum oldukça hatırı sayılır şirketimden inanılmaz derecede bunalmış ve bu sisteme her gün lanet eder duruma gelmiş olmak ve yaşadığım çevreye, bulunduğum kalıplara artık sığamamaktı.

Kısacası, tek başıma İngiltere’de yaşama hayalini gerçekleştirebilmek için beklenecek daha doğru bir zaman yoktu benim için.

Umarım benim gibi sizi de ateşleyen bir şeyler olur. Asla kolay bir yol değil ama yine de verdiği tatmin paha biçilemez.

Sevgiler.

Başlamadan önce belirtmek isterim ki kendi ülkemi hiçbirine değişmem aslında. Her mevsimi yaşayabildiğimiz iklimi, denizleri, güzellikleri… Taşı toprağı altın diyoruz evet, ama gelin görün ki bir türlü gelişemiyoruz, geliştiremiyoruz işte.

Neyse biz konumuza dönelim;

– Londra’da yaşamanın en güzel tarafı benim için özgürlük. Bahsettiğim toplumsal anlamda özgürlük; kimsenin kimseyi yargıla(ya)madığı, kimsenin kimseyi özellikle dış görünüşünden ötürü eleştirme hakkını kendinde görmediği özgürlükçü ortam. Kimisi yerlere kadar uzanan rastalı saçlarıyla, kimisi komple dövmeyle kaplı vücuduyla, kimisi kapalı başıyla, kimisi daracık mini elbisesiyle rahatça dolaşabiliyor bu ülkede. Bunun sebebi çok farklı kültürlerin bir arada yaşamaya çoktan alışmış olması olsa gerek.

– Dünyanın her yerinden insanlarla tanışma, kültürlerine şahit olma imkanı. Çünkü Londra, inanılmaz çok uluslu bir şehir. İlk geldiğimde bu kadar farklı insanı bir arada yaşarken görmek beni çok şaşırtmıştı.

– İngilizce’yi yerinde geliştirme imkanı. Dilin günlük hayatta nasıl kullanıldığını gözlemleyebilme. Benim gibi British aksanı sevenler için bulunmaz nimet.

– Yüksek alım gücü. İnsanların geçen yıllara göre her şeye zam gelmesinden şikayetçi olmalarına rağmen bence alım gücü i na nıl maz yüksek. En basit örnek, bizim Türkiye’de 20TL verdiğimiz bir şişe şampuan, burada £2-£4 arası.

– Çarpık kentleşmenin olmaması. Bizdeki gibi isteyen istediği yere ev yapamadığından, sokaklar çok düzenli. Sıra sıra dizilmiş aynı tip evlerin olduğu sokaklarda yürümek bana müthiş huzur veriyor. Düzen manyağı biri olarak belki de en güzel yanlarından biri bu benim için.

– Çok ama çok fazla parkı ve yeşil alanı bulunması. Boş arazi bulduk, AVM yapalım dememiş, park bahçe yapmış adamlar, insanlar doğayla rahatça buluşabilsinler diye.

– Trafikte insanların birbirlerine saygılı oluşu. Gerçekten çok zorunda olmadıkça korna çalan yok. Trafikte saygı var ve yaya geçitinden geçmek istiyorsanız koca trafiği durdurup geçme hakkına sahipsiniz.

 
Ve çok daha fazlası…

Yeni evim… Diğer gezdiğim yerlerden, şehirlerden çok ayrı benim için. Başka bir ülkede yaşamak, hayatımın sonuna kadar olmasa bile en azından bir süreliğine bambaşka bir atmosferi solumak, farklı bir kültürü tanımak, hep yapmak istediğim ancak nereden başlayacağımı, nasıl adım atacağımı bir türlü kestiremediğimden sürekli ertelenen bir hayaldi benim için. Ta ki Ocak 2019’da aldığım ani bir uçak biletine kadar.
.
.
.
Yazının tamamı için tıkla.

Kısa bir süre sonra başta Londra olmak üzere, İngiltere‘de edindiğim tecrübeleri sizlerle paylaşmaya başlıyorum.

Takipte kalın.

Sevgiler.

Kaçmaya i na nıl maz ihtiyacımın olduğu bu dönemde, umarım bana iyi gelecek bir seyahat olacak.

Bekleyelim, görelimm.